دعاى عافيت

از سعد بن عبدالله به ما رسيده است كه به سند از امام صادق عليه السلام
نقل مى كند كه فرمود: ((نزد پدرم نشسته بودم . مردى در محضر پدرم بود كه يكى از دو دستش از كار افتاده بود و از پدرم دعا مى خواست و مى گفت : كه (در مثانه يا ميزناى يا...) سنگ دارد و دفع او با سختى انجام مى شود. پدرم اين دعا را بدو آموخت . مرد گفت : دستان مباركتان را بر دستم بكشيد. آن حضرت چنين كرد و فرمود: به هنگام نماز شب - وقتى در سجده اى - اين دعا را بخوان :


اللَّهُمَّ إِنِّي أَدْعُوكَ دُعَاءَ الْعَلِيلِ الذَّلِيلِ الْفَقِيرِ أَدْعُوكَ دُعَاءَ مَنْ قَدِ اشْتَدَّتْ فَاقَتُهُ وَ قَلَّتْ حِيلَتُهُ وَ ضَعُفَ عَمَلُهُ مِنَ الْخَطِيئَةِ وَ الْبَلَاءِ دُعَاءَ مَكْرُوبٍ إِنْ لَمْ تُدَارِكْهُ هَلَكَ وَ إِنْ لَمْ تَسْتَنْقِذْهُ فَلَا حِيلَةَ لَهُ فَلَا تُحِطْ بِي يَا سَيِّدِي وَ مَوْلَايَ وَ إِلَهِي مَكْرَكَ وَ لَا تُثْبِتْ عَلَيَّ غَضَبَكَ وَ لَا تَضْطَرَّنِي إِلَى الْيَأْسِ مِنْ رَوْحِكَ وَ الْقُنُوطِ مِنْ رَحْمَتِكَ وَ طُولِ الصَّبْرِ عَلَى الْأَذَى اللَّهُمَّ لَا طَاقَةَ لِي عَلَى بَلَائِكَ وَ لَا غَنَاءَ بِي عَنْ رَحْمَتِكَ وَ رَوْحِكَ وَ هَذَا ابْنُ نَبِيِّكَ وَ حَبِيبِكَ صَلَوَاتُكَ عَلَيْهِ بِهِ أَتَوَجَّهُ إِلَيْكَ فَإِنَّكَ جَعَلْتَهُ مَفْزَعاً لِلْخَائِفِ وَ اسْتَوْدَعْتَهُ عِلْمَ مَا كَانَ وَ مَا هُوَ كَائِنٌ فَاكْشِفْ ضُرِّي وَ خَلِّصْنِي مِنْ هَذِهِ الْبَلِيَّةِ إِلَى مَا عَوَّذْتَنِي مِنْ عَافِيَتِكَ وَ رَحْمَتِكَ انْقَطَعَ الرَّجَاءُ إِلَّا مِنْكَ يَا اللَّهُ يَا اللَّهُ يَا اللَّهُ


مرد رفت و پس از چند روز - بى آن كه از بيمارى اثرى مانده باشد - بازگشت .)) (راوى ) گويد: حضرت صادق عليه السلام به ما فرمود تا خبر را پوشيده بداريم و فرمود: ((بهبود مردم را به پدرم خبر دادم . فرمود: پسرم ! هر كه سختى خود را از مردم پنهان دارد و درمان درد خويش را از خدا بخواهد، خداوند با اين دعا او را عافيت مى دهد.))

مهج الدعوات و منهج العنایات سید بن طاووس