ابن عربی میگوید که رجال الغیب در هر دوره ای ۱۰ نفر میباشند و صفاتی به قرار ذیل دارند:

یکم: رجال الغیباهل خشوع اند و آهسته سخن می گویند. زیرا در همه حالات تجلی رحمان بر آنهاغلبه دارد «و خشعت الاصوات للرحمن فلا تسمع الا همسا؛ و صداها در مقابل خدای رحمان خاشع می گردد و جز صدایی آهسته نمی شنوی» سوره طه، آیه ۱۰۸ 

  :دوم رجال الغیب از چشم مردمان پنهان هستند و تنها حق است که آنها را می شناسد. و حق شاهد آنهاست و در زمین و آسمان – از دید و شناخت دیگران – نهانند.

سوم:  رجال الغیب فقط خدای سبحان را میخوانند.